|
Centrum voor Iboga en Ayahuasca |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Het vervolg – 21 juni 2010 Onze, mijn, Iboga reis. Ik spreek hier over onze, omdat we weer samen naar Maria zijn gegaan. Ik spreek hier over mijn, omdat het een nog veel individuelere reis was als Ayahuasca. De weg er naar toe verliep, doordat we nu dachten te weten wat te verwachten, makkelijker. Qua eetpatroon e.d. De zomer brak letterlijk de ochtend voor het vertrek aan Bij Maria aangekomen, was het heerlijk om haar weer te zien. En ook om de boerderij weer te zien. Zo'n heerlijk stekkie. Zo rustig. Na alles te hebben gestald en we een plekje voor onze huisdieren hadden gevonden, (die waren deze keer nl meegekomen in idee van Maria. Helemaal fantastisch, want dit betekent tenslotte ook een extra belasting voor Maria. Zij moest ze tenslotte tijdens onze reis en naweeën verzorgen) zijn we aan een welkomst thee in de tuin gaan zitten om bij te kletsen. Dit was nog een serieus, ernstig en zwaar moment, want alles werd op tafel gegooid...daar komen we tenslotte voor. Ons zieleheil? Wat willen we uitgeplozen hebben...Is dit ook wat we mogen meekrijgen??? Maria gaf aan dat Iboga milder is dan Ayahuasca en alles doet in liefde. We hebben ons omgekleed in de makkelijk zittende, zomer kleding en hebben met zijn drieën ons offertje van beschilderde slakkenhuizen op het altaartje gelegd. Kwetsbaar en teer, toch een schuilplaatsje een beschermend huisje. Zo heb ik ze ook beschilderd, kwetsbaar en teer, maar zeer liefdevol De 1e Inname van Iboga, rond 18.00 uur was nog makkelijker dan die van Ayahuasca. Ampullen. 2 gram oftewel 4Stuks, met water. Alles ging normaal, alles ging goed. Het lichaam kreeg de kans om er aan te wennen. Een uur later de 2e dosis, weer 4 ampullen. Deze inname ging niet even soepel als de eerste. Ik heb nu 2 per keer gedaan in plaats van alle 4 tegelijk. Nog steeds alles normaal, tenminste...met praten en bewegen. Op het toilet hoorde ik een soort statische ruis...dat was dus de Iboga al, die langzaam kennis aan het maken was met mijn lichaam. Ik geloof dat ik tot 3 innames ben gegaan...helemaal weet ik het niet, het kan ook bij de 4e inname zijn geweest, dat ...mijn Iboga reis echt aanvang nam. Net als bij Ayahuasca 'moest' ik gaan liggen. Mijn lichaam zocht vanzelf de beste houding. In eerste instantie lag ik met mijn handen op mijn borst, maar mijn ellebogen gingen zo intens pijn doen, dat ik ze wel anders neer moest leggen. Wat bleek...dit was de Iboga die in zijn zuiverste vorm een weg zocht door mijn lichaam. Zelfs mijn vingers konden niet gebogen blijven, want dat belemmerde de doorstroming. Hoe bijzonder is dat...het bruiste en ruiste door mijn hele lichaam heen. Alles werd doorgespoeld...Alles wat er niet hoorde werd simpelweg weggebruist, weggetinteld. Ik vond het eerlijk gezegd nogal overweldigend en zelfs beangstigend. Het doet mij heel erg denken aan andere ervaringen die ik heb, die niets met een hallucinogeen of drugs te maken hebben en voor mij erg beangstigend zijn geweest.. Ik 'moest' met mijn mond open liggen, want het voelde heel erg beklemmend als ik hem dicht hield. Had een heel droge mond, slikken ging moeilijk en ik had het gevoel dat mijn tong in de weg zat en soms in mijn keel wilde zakken... Toch ervoer ik wel dat het stromen van Iboga met liefdevolle aandacht gebeurde. Er zat geen kwaad in, de angst zat puur bij mij zelf. Angst is tenslotte niets meer dan de herinnering aan opgelopen pijn in het verleden. Mijn lichaam werd helemaal warm van binnen uit. Het was een fysiek, lichaamsbewustzijns proces. De reis zelf is totaal niet te vergelijken met Ayahuasca, maar milder zou ik hem zeker niet noemen. Wederom … het verschil in perceptie. Er gebeurde heel erg veel. Zo veel, dat er ook niet één draad te volgen was. Ook nu viel ademen me zwaar, maar dat was omdat het zo intens was, dat je het eigenlijk door alle indrukken, bijna vergeet. Het zware gevoel, alsof mijn borstkas tonnen woog, zal best ook een boodschap hebben. Is het zo zwaar voor me om te leven? Het was zo intens...elke keer als ik dacht dat ik mijn vinger op kon leggen, als ik dacht “O, 'Dat' zie ik...of dat wil je me laten zien”, was ik alweer kwijt wat dat antwoord was. Simpelweg Vergeten. Waarom, omdat de volgende conclusie. Het volgende inzicht alweer langs kwam. En zo ging het maar door. Eén van de inzichten was dat er blijkbaar een herhaling cyclus in de reis en dus ook in mijn leven zat cq zit. Niet één, maar meerdere. Naderhand kon ik me wel dingen herinneren, maar op het moment zelf...pfft Een vraag die rees was, ik zal me straks toch wel dingen kunnen herinneren? Komen er in de loop van de aanstaande dagen nog dingen omhoog? Deze laatste vraag leeft nog steeds. De eerste niet meer, want gelukkig, kwamen er de dag erna al dingen naar boven. Deze keer was voor ons beiden een stille tocht. Fysiek stil. Er waren geen pauzes. De reis ging aan 1 stuk door. Ik was me wel bewust van de bewegingen van Maria...als ze de muziek aanpaste, het raam dicht deed, kortom 'íets' deed Maar zelf kon ik geen andere handelingen verrichten dan zorgen dat ik goed lag, ademen en alles gewoon maar ondergaan. Rond 5uur 's ochtends, kwam ik voor de eerste keer een soort van even terug. Praten ging erg moeilijk. Het was niet zo zeer moeilijk om woorden te vormen, maar de aandacht bij die woorden en het praten houden dat viel zwaar. Dit nooit meer, dacht ik. Die ruis voelde voor mij totaal niet prettig. (Maar zeg nooit, nooit. Want terwijl ik dit schrijf weet ik al dat er nog een keer komt dat ik deze verdieping zal opzoeken.) De ruis concentreerde zich bij mijn Solar Plexus. Maria heeft mij geholpen, met naar het toilet te gaan, want die eerste beweging van opstaan en lopen, was een zeer verwarrende ervaring. Terug op de sofa, voelde ik, door al die inspanning en beweging, de ruis weer sterker worden en werd ik misselijk. En ja, deze keer heb ik overgegeven. Wat een ellende, want je hebt niets in je om er uit te gooien. Je tenslotte al de hele dag nuchter Het overgeven, had wel een diepere betekenis. Was niet alleen fysiek. Ik kotste een stuk van mijn verleden uit. Bepaalde dingen waar ik niets meer moet, gooide ik er uit. Je weet wel van die uitdrukking ''Daar moet ik van kotsen” Toen ik me weer rustiger voelde ben ik zachtjes op de sofa, weggemijmerd. Ook mijn partner die ongeveer tegelijk een beetje was bijgekomen zakte langzaam weer weg Dit was het moment dat Maria ons verder tot rust liet komen en zelf even ging slapen. Dit was ook zeker wel nodig, want het verzorgen zou nog niet afgelopen zijn. In slaap vallen lukte niet. Er gebeurde nog van alles, maar en dat vond ik erg prettig, het was rustiger. Beter te behappen? I.i.g. Kon ik de droomvisioenen nu volgen. Je bent klaar wakker en toch droom je. Alles komt heel helder en werkelijk over, dus het voelt niet als dromen. De dingen die tijdens dit gedeelte gebeurden, kon ik me ook het snelst weer herinneren en voor de geest halen. Hoewel daar soms blijkbaar ook een trigger voor nodig was. ( Misschien kunnen er nu ook nog dingen naar boven komen bij de juiste trigger? Iboga blijft tenslotte nog een paar weken in je bloed zitten en het is nu precies een week geleden dat we weer naar huis gingen) Het viel mijn partner erg zwaar om Maria te commanderen, zo voelde hij het, omdat we zelf niet in staat waren 'normaal' te functioneren. Maria zag het gewoon als liefdevol verzorgen Ik voelde me, zoals je al snapt, goed brak de ochtend volgend op de reis. Ik ben nog verschillende keren over mijn nek gegaan en alles voelde 'te' veel Het heeft tot zeker 16.00 in de middag geduurd, voor ik me normaal voelde. Rond 16.00 uur heeft Maria mij op haar eigen speciale manier een volledige en uitgebreide lichaamsmassage gegeven. Mijn partner gaf life muzikale begeleiding...dit voelde als een verademing. Na deze massage, voelde ik me weer o.k. En kon ik wat drinken en eten. Gedurende deze dag en avond kwamen er al wat dingetjes naar boven. Iboga was nog heel duidelijk aanwezig, want tijdens de later uren, toen het donker werd, zag ik weer strepen en lijnen door de Iboga. Heb die nacht heerlijk geslapen. Die dag opvolgend zijn er dingen naar boven gekomen, herinneringen en inzichten. Bij mij en bij mijn partner. Ook aan het einde van deze dag was duidelijk dat Iboga even gedag kwam zeggen, door weer strepen te laten zien. Voelde als een vriend die even wilde laten weten dat hij/zij er ook nog was. Wat mij op een ochtend direct na het ontwaken, bij Maria inviel was “Bereklauw”. Een kleine memo, iets wat in de natuur opviel en dus eigenlijk ook een soort van inzicht mocht zijn, ook al had het misschien niet direct met Iboga te maken... Waar wij wonen, in de Randstad, de Rijnmond, groeien tegenwoordig steeds meer en meer Bereklauwen. Deze plant geeft als je het op de juiste manier bereid een sterk ontgiftend en ontspannend tinctuur. In de buurt van de boerderij is géén enkele Bereklauw te vinden. Echt géén één. Ook de laatste dag was er 1 om niet te vergeten. Er mochten voor ons allen inzichten tot ons komen We hebben genoten van het schitterend zomerse weer, van de rust, van de schitterende omgeving waar de boerderij staat en van de goede zorgen van Maria. Dit was ons laatste bezoek aan deze locatie en ik ben erg dankbaar dat we dit plekje op de aarde hebben mogen leren kennen. Voelde als een thuis. Nadat we aan het einde van de middag afscheid van Maria en de boerderij hadden genomen, hebben we een schitterende terugreis langs de kust gemaakt. Met ondergaande zon kwamen we thuis. De perfecte afsluiting van zo'n bijzondere ervaring. Marloes
Op 9 april 2010 was het zo ver. Mijn eerste ontmoeting met Maria en Ayahuasca. Wat betreft de Ayahuasca dacht ik wel een beetje te weten wat er ging gebeuren, daar ik in het verleden andere hallucinogenen had gebruikt. Wat betreft de ontmoeting met Maria. Hiervan 'wist' ik dat het goed zat. Onze eerste contact was gelijk open en voelde goed. Tijdens het eerste telefoongesprek wist ik dat dat wat mij betreft klikte en goed zat. Mijn ontmoeting met Ayahuasca was een verjaardagscadeau, daar ik net die maandag daar voor jarig was geweest. Niet dat het een snelle beslissing was of een vluchtig cadeautje Nee, het was voor mij een zeer weloverwogen en gewaardeerd cadeau, dat ik ook als ik het niet had gekregen, mezelf had willen geven. Het is tenslotte altijd een cadeau aan jezelf als je iets onderneemt waarbij je jezelf weer mag 'her-kennen' Op vrijdag 9 april hadden we, mijn partner en ik met Maria, om 17.00 uur afgesproken in Den Oever op de boerderij. Van te voren op Google Earth gekeken, waar die boerderij ongeveer zou zijn. Eenzaam en alleen tussen 2 bossen aan de dijk naar het IJsselmeer. Kan het mooier, kan het rustiger? Zoals ook netjes op Maria's Website staat aangegeven, hebben we twee weken van te voren ons voedingspatroon aangepast. Op aanraden waren we op de dag zelf nuchter. Allereerst met de trein, van Vlaardingen met wat overstapjes naar Schagen. Door de weilanden en dorpjes met de bus en vervolgens met de rugzak het laatste stuk wandelen. Ik ervoer dit echt als een soort pelgrimage, een voetreis, op weg naar een afspraak met mezelf. Ik zal niet te veel uitweiden over het hoe en wat, maar onze kennismaking met Maria was warm en welkom. Ze heeft ons tijdens een kennismakingswandeling langs het IJsselmeer,in de omliggende bossen en weilanden uitgelegd wat er ongeveer kon of zou gebeuren. Hierna hebben wij ons gedoucht en rond half zeven 's avonds, zijn we in onze witte kleding naar beneden, naar de sessie ruimte van het huis gegaan. Hier hebben we op het altaartje ons offertje neergelegd, met onze intentie in ons hoofd en hart. En samen met Maria en haar partner Henri, hebben we toen een kring meditatie gedaan. Alles in de wens dat wij een bijzondere reis mochten maken. Dit is het zeker geworden. Ondanks alle verhalen viel de eerste slok Ayahuasca mij qua bitterheid cq walgelijkheid erg mee. (Zo zie je maar, dat ieder zijn perceptie anders is) Wij zijn direct op de sofa's gaan liggen om het heel duidelijk en bewust ons lichaam en geest in te voelen gaan. Dit was niet nodig, maar zo voelden wij het. Gelukkig hebben we, ook wederom als je de ervaringen van anderen leest, heel veel geluk gehad. Was ik zelf van te voren erg bang dat ik heel waarschijnlijk aan de diarree zou gaan en zou moeten overgeven, was deze angst in ons beider geval onterecht. Wat mij opviel was dat mijn lichaamsbewustzijn heel sterk werd. Ik voelde letterlijk elk pijntje en elke blokkade in mijn lichaam. Na het tweede glas voelde ik niet alleen deze fysieke blokkades, maar voelde ik ook precies 'hoe' ik moest gaan liggen om mijn lichaam in de meest ideale houding te schikken. Mijn hoofd net even zo, armen zo, mijn mond die vanzelf open zakte...etc. Uiteindelijk lag ik letterlijk in de Lijkhouding (Savasana) van totale ontspanning. Na twee en halve slok, was de reis niet meer te stoppen. Het begon met patronen. Kleurpatronen die voor mij niet na te maken zijn. Met ogen dicht, maar ook met de ogen open waren ze constant aanwezig, in symmetrische en vloeiende bewegingen. Je eigen gemoedstoestand creëert de kleuren. Was ik angstig, werden de patronen dreigender, meer rood en donker, vormden ze precies die dingen die ik eng vind. Voelde of dacht ik aan iets moois, dan werden ze spontaan weer lichter en lieflijker in vorm en kleur. Ik zag letterlijk de levensstroom van adem energie door mijn lichaam stromen. Als vanzelf corrigeerde mijn fysieke lichaam zich, waar het nodig was om deze stroom te optimaliseren en ging helemaal op in het gevoel. Schitterende waterval van licht en liefde. Als we die altijd zo zouden zien, zouden we het leven zo veel meer waarderen. Dat een mens voor 80 % uit water bestaat en dat Ayahuasca op de water chakra werkt, werd me al snel duidelijk gemaakt. Liters en liters tranen die als vanzelf uit mijn ogen stroomden. Zelfs al had ik het gewild, ik kon niet ophouden met huilen. Huilen uit verdriet, huilen uit geluk, uit schoonheid, uit opluchting en uit pijn. Op een gegeven moment zag ik, dat ik letterlijk mijn emotie centrum, mijn buik, uithuilde. Hij stroomde helemaal leeg. Elke cel die ik 'te' veel met me meedraag is een traan die ik niet heb vergoten. Tijdens dit proces was daar Maria, Maria die een tissue langs mijn wangen haalde, een aai over mijn bol gaf en mijn partner die zijn eigen reis maakte. Waar we in het begin samen mochten maken, splitsten onze wegen zich als snel en werd het een zeer individuele reis. Waar ik stil werd en mezelf helemaal liet gaan, was hij juist actiever geworden. Hij heeft muziek gemaakt, gedanst en héél veel met Maria gepraat. Zo humoristisch toen bleek dat hij wel moest, maar niet 'kon' plassen. Zo liefdevol in de muziek die hij aan me opdroeg en voor me maakte. Zo vaak bezorgd gevraagd of hij me niet stoorde met drukke gedrag. Hierop kon ik alleen maar zeggen dat het mij een geruststellend gevoel gaf. Zijn stem en muziek, als een zekere factor, waar ik mij op kon focussen als ik dit nodig had (of dacht te hebben...Waar zou de reis me hebben gebracht, als hij niet op deze wijze verankerde?) Er gebeurde zoveel, ik heb zoveel ervaren, dat ik bij lange na niet alles kan omschrijven. Soms was het zo intens, en zo makkelijk om mezelf te laten wegglijden, dat ik letterlijk, vergat in te ademen. Hier was niets engs aan. Het was voor mij makkelijk en voelde heel natuurlijk. Er was een moment dat ik het een soort benauwd kreeg, waardoor was niet duidelijk, tot er ineens een heel liefdevol gezicht rechts naast mijn hoofd te zien was (met mijn ogen dicht) die zachtjes zei; “Adem” Ik heb Ayahuasca vele, vele malen bedankt voor al het moois dat ik mocht zien en voelen. Dat ik mijn eigen universum mocht ervaren. Alles aan de reis, kwam binnen op volle kracht. Alles ademde de sfeer van liefde...toch vond ik het op een gegeven moment zelf genoeg. “Nu mag het van mij wel afgelopen zijn” Volgens mij was het rond 3 uur 's nachts dat het voor mij makkelijker werd om een soort van gewoon te praten. Op dat moment heeft Maria mijn voeten gemasseerd en terwijl ze mijn voeten masseerde, mocht ik haar zien, in een vorige leven, als Indiaanse Medicijnvrouw. Rond half vijf, leek ik of de wereld weer normaal...Maria heeft toen een kopje Ayurvedische soep gemaakt...Nog nooit smaakte soep mij zo lekker als op dat moment. En na nog even wat gekletst te hebben, zijn we zacht in slaap weggezonken. 's Ochtends rond half negen werden we weer wakker. Moe maar met een zeer voldaan gevoel hebben we, mijn partner en ik toen de eerste ervaringen met elkaar gedeeld. Wat me opviel, was dat ik, net als thuis, ook hier gewekt werd door mijn vriend, het winterkoninkje en zijn gezang...het verschil was alleen...hier was geen bijgeluid te horen. Alleen zijn gezang, zonder auto's of andere door mensen gecreëerde geluiden. Wat een verademing. Na het gezamenlijk ontbijt, zijn we naar het dorpje Wieringerwerf gegaan, hebben daar langs de wadden gewandeld, een lekkere warme chocolademelk met slagroom gedronken en rond 5uur een liefdevol afscheid gedeeld. Ik heb vooral veel geluisterd en gevoeld die dag. Tijdens de reis terug in stilte gezeten. De schok van het terugkeren naar de Randstad en naar huis ervaren. En een rustige avond voor de open haard gedeeld. Voelde me in mijn kern teruggetrokken, stil. Rustig en heel. Heel lang heb ik nog dit gevoel van stilte ervaren. Ook op mijn werk, gleden dingen langs me heen. Bleef bij mezelf. In gevoel, in antwoord en in daad. Verschillende nachten heb ik weer een reis mogen maken...Thans zo voelde het. Helaas duurde dit niet...Had gehoopt dat dit blijvend zou zijn. Dat het nu goed was. Langzaam maar zeker werd ik echter weer naar de andere dimensie toe getrokken. Op de een of andere manier voelde het al snel alsof het weken, maanden geleden was dat we bij Maria waren...Toch was dat niet zo. Dit is de gekte van vandaag. De maatschappij, waarbij we onszelf zo snel verloochenen en voorbij lopen. Al snel hebben we een nieuwe afspraak gemaakt met Maria... In juni, tijdens de zomerzonnewende, op de verjaardag van mijn partner... Voor Iboga.
|
|
